^-^~ tongky ~^-^

ไม่ใช่นืยาย  ไม่ใช่ละคร 

ที่ฉันมองเห็นอยู่นี้ที่แท้มันคือความจริง

คือคนสองคน   ที่บอกรักกัน

และคนในนั้นหนึ่งคนคือคนที่ฉัน

รักหมดหัวใจ

*สิ่งที่เธอแสดงทุกๆถ้อยคำ

เหมือนเธอนั้นพูดกับฉัน

แต่ผู้ชายคนนั้นมันไม่ใช่ฉัน

**ฉันเหมือนคนไม่มีกำลังและหมดแรงจะยืนจะลุกจะเดินไป

ฉันเหมือนคนกำลังจะตายที่ขาดอากาศจะหายใจ

ฉันเหมือนคนที่โดนเธอแทงข้างหลังและมันทะลุถึงหัวใจ

เธอจะให้ฉันมีชีวิตต่อไปอย่างไร

ไม่มีอีกแล้วกับเธอไม่มีเหลือสักอย่าง  อยาก....ตาย

 บทบาทของเธอ  สิ่งที่เขจาทำ 

ทุกตอนมันเหมือนตอกย้ำ

ให้ฉันต้องมีน้ำตา

ภาพที่คุ้นเคย  ที่ที่คุ้นนตา

น้ำเสียงที่เธอพูดจาท่าทีเหล่านั้น

ฉันไม่เคยลืม 

( ซ้ำ*,** )

 

นั่งคนเดียว แล้วมองกระจก
ที่สะท้อนแสงจันทร์วันเพ็ญ
โดดเดี่ยวกับความเหงา
อยู่กับเงาที่พูดไม่เป็น

ฟังเพลงเดิมๆที่เรารู้จัก
แต่ไม่รู้ความหมายของมัน
หากฉันจะหลับตาลงสักครั้ง
และพบกับเธอผู้เป็นนิรันดร์

หากความรักเกิดในความฝัน
เราจุมพิตโดยไม่รู้จักกัน
ปฏิทินได้บอกคืนและวัน
ดั่งที่ฉันไม่เคยต้องการ

แต่อยากให้เธอได้พบกับฉัน
เราสมรสโดยไม่มองหน้ากัน
จูบเพื่อล่ำลาในความสัมพันธ์
ก่อนที่ฉันจะปล่อยเธอหายไป
(โดยไม่รู้จักเธอ)

ทบทวนเรื่องราวต่างๆทุกๆครั้งที่ฉันตื่นนอน
กับบทกวีไม่มีความหมาย
ฉันงมงายสวดมนต์ขอพร
หากจะมีโอกาสอีกหน
จะร่ายมนต์กับสายน้ำจันทร์
เพื่อจะได้หลับตาลงสักครั้ง
เพื่อพบกับเธอผู้เป็นนิรันดร์

หากความรักเกิดในความฝัน
เราจุมพิตโดยไม่รู้จักกัน
ปฏิทินได้บอกคืนและวัน
ดั่งที่ฉันไม่เคยต้องการ

แต่อยากให้เธอได้พบกับฉัน
เราสมรสโดยไม่มองหน้ากัน
จูบเพื่อล่ำลาในความสัมพันธ์
ก่อนที่ฉันจะปล่อยเธอหายไป
(โดยไม่รู้จักเธอ)

หากความรักเกิดในความฝัน
เราจุมพิตโดยไม่รู้จักกัน
ปฏิทินได้บอกคืนและวัน
ดั่งที่ฉันไม่เคยต้องการ

แต่อยากให้เธอได้พบกับฉัน
เราสมรสโดยไม่มองหน้ากัน
จูบเพื่อล่ำลาในความสัมพันธ์
ก่อนที่ฉันจะปล่อยเธอหายไป
(โดยไม่รู้จักเธอ)